Klerewijf! Stank voor dank kon ik krijgen. Ik haar een beetje helpen na die scheiding. Oh wat ben je lief. Maar toen het een beetje serieus werd, wilde ze gewoon niet luisteren. Die ex van haar was gewoon een watje. Die liet haar gewoon haar gang gaan.

« Lees het verhaal van Jelle | Home

Samenwonen vond ze oké, maar ze wilde ook haar eigen leventje blijven leiden. Zelfstandige vrouw. Flikker op! Ik wilde gewoon dat ze thuis bleef. Dat geklets met vriendinnen, buren, al die uitjes. En er dan straks zeker weer met een andere kerel vandoor. Niet luisteren? Dan moet je maar voelen. Ik kreeg een waas voor mijn ogen. Elke keer weer. Razend werd ik. Slaan, schoppen. Wat maakt het mij nou uit dat er kinderen bij zijn. Het zijn mijn kinderen toch niet? Woest werd ik. Vind je het gek! Heb je vier jaar gezeten, kom je vrij en dan krijg je dát.

Effe rustig worden. Want als ik eraan terugdenk, ga ik bijna weer door het lint. En dat wil ik niet meer. Het is drie jaar geleden dat ze me vlak voor haar deur oppakten. Ik kwam net naar buiten. Er was niemand thuis, het huis was leeg. Ze waren gevlucht. Ik kreeg een straatverbod. Ik word inmiddels intensief behandeld. Ik moet zeggen dat het nu beter met me gaat dan toen. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben op de goede weg.

Ik ben zelf ook geslagen. Toen ik nog een kind was. Door mijn eigen vader. Vreselijk. Maar je drukt het weg en gaat verder. Hulp heb ik nooit gehad. Nooit om gevraagd. Wilde ik ook niet. Zand erover, zei mijn moeder. Dus zo dacht ik ook. Marloes en haar kinderen hebben nu wel hulp. Ik ben daar blij om. Want ik heb die twee kids en hun moeder ongelooflijk veel pijn gedaan. De eerste keer dat ik dat echt besefte wilde ik dood. Ik haatte mezelf. Walgelijk! Hoe kun je zover gaan? Ik verschuil me niet achter mijn eigen jeugdtrauma's. Ik ben blij dat ik ben gaan inzien dat ik hulp nodig heb. Veel hulp. En ik ben blij dat er mensen zijn die mij die hulp bieden.

Want ik had nooit gedacht dat er mensen zouden zijn die met mij meeleven. En mij proberen te begrijpen en te helpen. Juist om de vreselijke dingen die ik heb gedaan. Marloes en de kinderen zie ik nooit meer terug. Die gaan nu hun eigen weg, zij zijn een nieuw leven begonnen. Ik heb besloten dat ik dat ook wil: een nieuw leven. Zolang ik maar geen gevaar voor anderen ben. Ik werk er keihard aan. Ik weet niet of ik er ooit helemaal bovenop kom. Met goeie begeleiding en misschien wat medicijnen? Ik heb meer vertrouwen in mezelf dan ooit.

« Lees het verhaal van Jelle | Home